Dede Korkut Hikayeleri

Hazret-i Resul aleyhi's-selâm zamanına yakın Bayat boyundan Korkut Ata derler, bir er çıktı, Oğuzun o kişi tamam bilicisiydi, Oğuzun içine tamam velayeti zâhir olmuştu, ne derse olurdu. Gayipten türlü haber söylerdi, Hak Taâla onun gönlüne ilham ederdi...

XIV-XVI yy. Arasında yazıya geçirildiği tahmin edilen Dede Korkut Hikâyeleri, Oğuzları konu alan 12 ayrı hikâyeden oluşmaktadır. Her bir bir boyun çıkışını beyan eden bu hikâyelerin Oğuz'un 24 boyuna atfen aslında 24 tane olduğu kuvvetle muhtemeldir, ancak elimize ulaşanlar yalnızca bu kadardır. Orta Asya'dan Anadolu'ya uzanan geniş coğrafyada folklorik bir öğe ve halkın ortak kültüründe yer etmiş efsaneler olarak bir düzeyde hâlâ canlıdırlar. İster bu hikâyeler ve kahramanları gerçek olsun ister mitolojik olsun bir kültürel miras oluştururlar.

Dede Korkut Hikâyeleri Türk dilinin ve edebiyatının, Türklerin örf ve âdetlerinin, Türk ahlâk ve törelerinin, inançlarının, kahramanlıklarının, kısacası Türk hayatının olduğu gibi verildiği bir eserdir. Tek bir kişinin kaleminden çıkmamıştır, bu bir halkın ortak hikâyesidir. Bu halkın uzun göçü boyunca belleklerde taşınıp gelmiş, şamanizmden islamiyete uzanan inanç değişimleri, büyük kahramanlar, tarihteki dönüm noktaları, içinde yaşanan coğrafyanın özellikleri, düşmanların nitelikleri ve bizzat halkın yaşayışındaki değişimler bu hikâyelerin içinde yer bulmuştur.
(Tanıtım Bülteninden)

(Türkçe'leştirme farkı nedeni ile pdf linklerinde 2 farklı kitap yer almaktadır)

(Açılan sayfanın sağ üst kısmından reklamı geç diyerek bağlantıya ulaşabilir, dosyayı indirebilirsiniz)

İndirme linkleri (pdf):
Orhan Şahin Gökyay vers -
http://link.tl/1XeVY
http://link.tl/1XeWe

Muhammet Ergin vers -
http://link.tl/1Xf0S
http://link.tl/1Xf18

Yorumlar

Yorum Gönder

En Çok Okunanlar

Ayrılık Sonrası...

Bu yazı gerçekten blog için yazdığım ilk yazı.. Biriyle tanışırsınız, ona yıllarınızı verirsiniz... Ve bir gün gider, sizden de hayatınızda hiç var olmamış gibi yaşamaya devam etmenizi ister. Elbette sadece sözde... İnsanların en büyük korkusu nedir? Bu soruya bir çok farklı cevap bulunabilir elbette. Ancak bana göre en büyük korkumuz unutulmak. Bu korkuyla herkes kendince başa çıkıyor tabi. Mimarlar binalar yapıyor, sanatçılar şaheserler yaratıyor, zenginler okullar vs yaptırıyor. Peki ya biz? Yani sıradan hayatlar yaşayan sıradan insanlar. Evet biz de unutulmamak için eski sevgililerimize işkence ediyoruz. Toplamda ne istediğini bilmeyen, bencil, egoist ve düşüncesiz bir canlı türüyüz. Birilerine işkence ediyoruz ve bize işkence edilmesine izin veriyoruz. Peki ya ne için? Asla geri dönülmeyecek eski günler, artık heyecanını kaybetmiş ve alışkanlığa dönüşmüş hisler için. Pişmanlıklar, yeni bir şeylere başlama korkusu, artık bütün zamanımızın kendimize ait olduğunun...
Devamı

Küçük İskender - Bir Nedeni Yok Yalnızca Öptüm

Bazı şiirler vardır, tüm zamandan ve insanlardan bağımsızdır. Bazı sözler vardır, mekan kavramından bağımsız bizi alıp götürür.  Bütün insanların nefretinden arınmış bir yazı var hayatımın merkezinde duran. Onu sizinle paylaşmamakla haksızlık etmiş olurum. Üstat, Küçük İskender,  asıl ismi Devran İskender ÖVER. 1964 doğumlu. Tıp ve Edebiyat fakültelerini bırakmış bir metropol şairi. Ve beni benden alan o muhteşem sözleri... Bir Nedeni Yok Yalnızca Öptüm Dudaklarım gerisin geriye çekildi; ağdalı bir sıvının ağır ağır örttüğü, korkunun biçim kazanıp ayağa kalktığı ve ‘hey bana bir şeyler söylemenin vakti geldi’ dediği zamanlarda bekledim seni; gözlerimi kapadım. Bekledim. Beklerken, özlemenin hangi geçitleri geçilmez kıldığını, hangi duyguların insanı hayata kazandırdığını, basite indirgenmiş hüzünlerin geceleri dinlenmeye müsait şarkılarla şahlandığını anlatamadım. Evet, bilmiyordum. Bilmiyordum, kelimelerden arınmış bir cümle kurar gibi sevişmeyi. Sevişirken sözlük k...
Devamı

Gece Notları – II

Hiç ölmeyecek gibi sözler veriyoruz. Seni hep seveceğim diyoruz mesela. Hatta, daima senin kalacağım… Kalamıyoruz. Bir yanımız hep seviyor da bir yanımızın gücü yetmiyor sanki hayatın karşısında durmaya. Herşeyimsin diyoruz. Bir bakıyoruz ki hiçbir şeyim olmuş kaç zaman sonra. İçinde bulunduğumuz zaman hiç bitmeyecek gibi, duygular değişmeyecek, verilen sözlerin unutulacağı gün gelmeyecek gibi çıkıyor ağzımızdan kelimeler pervasızca. Tutunamıyoruz da kalbimizin sessiz haykırışlarına. Teselli aramak neden diye sormuyor kimse bize yalnızca teselli ediyorlar gidişlerin arkasından üzülen kelimelerimize. Üzülmek güzeldir demiyor kimse. Yaşadığın aşkın bedelini böyle ödeyeceksin diyen de çıkmıyor. Mutlu olduysan bunun karşılığı olmayacak mı sanıyordun, sen kimsin ki mutlu olacağını hayal etme cüretini gösteriyorsun hiç demiyorlar. Aşkın şekli değişiyor sonra. Öyle olması gerek en azından. Bize öğretilen bu çünkü bütün aşk kitaplarında. Kamyon arkası sözler çalınıyor kulağımıza. Ama ba...
Devamı